Jump to content
×
×
  • Create New...

No1

ადმინი
  • პოსტი

    81
  • რეგისტრაცია

ვინ დაგათვალიერა

გამორთული გაქვს სხვებისთვის შენი პროფილის მნახველთა სიის ჩვენება

  1. 2020 წლის აპრილში ჩატარებულმა გამოკითხვამ აჩვენა, რომ საქართველოს მოსახლეობის დიდი უმრავლესობა (70.9%) თვლის, რომ საქართველოს მთავრობას შეუძლია შემდგომი ნაბიჯები გადადგას ქართულ-აფხაზური ურთიერთობების გასაუმჯობესებლად. გამოკითხულთა უმეტესობა კონფლიქტის მოგვარების მთავარ გზად მიიჩნევს პირდაპირ დიალოგს აფხაზეთის დე ფაქტო ხელისუფლებასთან. გამოკითხვის შედეგები მიუთითებს საქართველოს მოსახლეობის მზადყოფნაზე, გადადგას ნაბიჯები ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის მოსაგვარებლად. ახალგაზრდები დგანან საგუშაგოსთან ენგურის ხიდზე, რომელიც მხარეებს კონფლიქტის ზონებად ჰყოფსკავკასიის კვლევითი რესურს ცენტრის მიერ 2020 წლის აპრილში ჩატარებულ გამოკითხვაში მონაწილეობა 1,351 ადამიანმა მიიღო. ქალები გამოკითხულთა 46%-ს, ხოლო კაცები 54%-ს შეადგენდნენ. გამოკითხვამ თანაბრად დაფარა სხვადასხვა ასაკობრივი კატეგორია. ანკეტა მოიცავდა შეკითხვებს იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია საქართველოს მთავრობას და როგორ აფასებენ ისინი წარსულს. ნაბიჯები ქართულ-აფხაზური ურთიერთობების გაუმჯობესებისთვის როდესაც რესპონდენტებს კონფლიქტის გადაჭრის სხვადასხვა შესაძლო გზას შორის არჩევანის გაკეთება შესთავაზეს, უმრავლესობამ (69.7%) აფხაზეთის დე ფაქტო ხელისუფლებასთან პირდაპირი დიალოგი ამჯობინა. კვლევაში მონაწილე ექსპერტები მიიჩნევენ, რომ ეს კვლევის ძალიან მნიშვნელოვანი მიგნებაა იმ ფონზე, რომ საქართველოში, საზოგადოების სხვადასხვა ფენაში გავრცელებულია ნარატივი, თითქოს პრობლემა მხოლოდ რუსეთის მიერ ოკუპაციაშია, ხოლო აფხაზეთის ხელისუფლება დამოკიდებულია მოსკოვზე და მას არ აქვს დამოუკიდებელი ნაბიჯების გადადგმის შესაძლებლობა ან ეს შესაძლებლობა ძალიან მწირია. თუ გამოკითხვის შედეგებს განვაზოგადებთ, აღმოჩნდება, რომ საქართველოს საზოგადოების თითქმის სამი მეოთხედი დადებითად აფასებს ქართულ და აფხაზურ მხარეებს შორის პირდაპირი მოლაპარაკებების დაწყებას. კონფლიქტის მოგვარების შეთავაზებული ვარიანტებიდან მეორე, ყველაზე პოპულარული გზა (48.4%) იყო საერთო ინტერესებისა და პრობლემების ერთობლივი განსაზღვრა და მოგვარება, რის შემდეგაც მოდიოდა აფხაზეთში რიგი სფეროების განვითარების ხელშეწყობა: ჯანდაცვა (45.1%), განათლება (40.3%), ეკონომიკა და ვაჭრობა (32.7%). საქართველოს მთავრობის სიფრთხილისა და პროცესის გაჭიანურების ფონზე, საზოგადოების მხრიდან ასეთი მაღალი მხარდაჭერა მიუთითებს იმაზე, რომ კონფლიქტის მოგვარების საკმაოდ დიდი პოტენციალი არსებობს. როგორც გამოკითხვამ აჩვენა, საქართველოს მოსახლეობა მზად არის კონფლიქტის მოსაგვარებლად ახალი მიდგომებისთვის, მიუხედავად საზოგადოებაში გავრცელებული შიშისა, რომ სისტემური რეფორმები შესაძლოა „მცოცავი აღიარების“ ტოლფასი იყოს. გამოკითხვის შედეგების მიხედვით, ყოველი მეხუთე ქართველი მხარს უჭერს აფხაზეთში სახელმწიფო ინსტიტუტების განვითარების იდეას, როგორც ქართულ-აფხაზური ურთიერთობების გაუმჯობესების საშუალებას. ეს იყო ჩამოთვლილთა შორის ყველაზე ნაკლებად პოპულარული ვარიანტი (21.7%), აფხაზეთის მოსახლეობისა და საერთაშორისო საზოგადოებას შორის უფრო მჭიდრო კონტაქტის დამყარების შემდეგ (23.9%). არსებული კონფლიქტური სიტუაციის გათვალისწინებით, მსგავსი ვარიანტების განხილვაც კი უკვე ბევრს ნიშნავს. ეს მიუთითებს იმაზე, რომ საზოგადოება მზად არის საჯარო დისკუსიისთვის და მთავრობის მხრიდან ურთიერთობების გაუმჯობესებისთვის მეტი ინიციატივის მოლოდინი არსებობს. სხვაობები რეგიონისა და სქესის მიხედვით გამოკითხვის შედეგები განსხვავდებოდა რესპონდენტის სქესის, საცხოვრებელი ადგილისა და განათლების მიხედვით. ყველაზე მეტად ცვლილებებისკენ ისწრაფვიან ქალები, უმაღლესი განათლების მქონე ადამიანები, რეგიონულ ქალაქებში მცხოვრები და იძულებით გადაადგილებული პირები. ქალების ოდნავ უფრო დიდმა ნაწილმა (71.4%) ვიდრე მამაკაცებში (70.5%) დადებითად უპასუხა კითხვაზე, შეუძლია თუ არა საქართველოს მთავრობას გადადგას გარკვეული ნაბიჯები ქართული და აფხაზური საზოგადოების ურთიერთობის გასაუმჯობესებლად. ქალების მხოლოდ 8.8%-ს (მამაკაცთა 14.4%-თან შედარებით) მიაჩნია, რომ მთავრობას არ შეუძლია დამატებითი ნაბიჯების გადადგმა ამ მიმართულებით. სხვადასხვა ასაკობრივ ჯგუფში ეს მაჩვენებელი დაახლოებით მსგავსია, ხოლო უმაღლესი განათლების მქონე ადამიანებს შორის უფრო დიდი ნაწილი არის დარწმუნებული, რომ მთავრობას მეტის გაკეთება შეუძლია. აღსანიშნავია, რომ მოსაზრებები ასევე განსხვავდებოდა საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით. აღმოჩნდა, რომ დედაქალაქის მოსახლეობა ამ საკითხს (შეუძლია თუ არა საქართველოს მთავრობას გადადგას გარკვეული ნაბიჯები ქართული და აფხაზური საზოგადოების ურთიერთობის გასაუმჯობესებლად) ყველაზე სკეპტიკურად უყურებს – თბილისში გამოკითხულთა 69.6%-მა დადებითად უპასუხა ზემოთმოყვანილ კითხვას, ხოლო 13.1%-მა უარყოფითად. რაც შეეხება რეგიონულ ქალაქებს, დადებითი პასუხი გასცა 75.7%-მა, ხოლო უარყოფითი – 8.6%მა. სოფლად მცხოვრები რესპონდენტების შეხედულებები უფრო ახლოს აღმოჩნდა თბილისელების მოსაზრებასთან: 68.5% დადებითი და 12.1% უარყოფითი. საყურადღებოა ის ფაქტიც, რომ კონფლიქტის შედეგად ყველაზე მეტად დაზარალებული ადამიანები, იძულებით გადაადგილებული პირები, ყველაზე პოზიტიურად ეხმიანებიან მთავრობის მხრიდან ურთიერთობების გაუმჯობესების მიზნით ახალი ნაბიჯების გადადგმას. ამ ჯგუფის 78.2%-მა დადებითად უპასუხა ამ კითხვას და მხოლოდ 9.2% წინააღმდეგი იყო. რას ფიქრობს საზოგადოება წარსულის გადაფასებაზე? გამოკითხვამ ასევე შეამოწმა რამდენად მზად არის ქართული საზოგადოება ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის გადაფასებისთვის. როგორც წესი, ეს საკითხი საზოგადოებაში განსაკუთრებით მწვავე დისკუსიას იწვევს. ეს დაკვირვება გამოკითხვის შედეგებშიც მართლდება. რესპონდენტთა თითქმის მესამედმა (31.1%) დადებითად უპასუხა კითხვას „ეთანხმებით თუ არა მოსაზრებას, რომ ქართული საზოგადოებისთვის მნიშვნელოვანია 1990-იან წლებში ქართულ-აფხაზური შეიარაღებული კონფლიქტის ხელახალი შეფასება?“ ოდნავ მეტმა (32.3%) უარყოფითად უპასუხა, ხოლო ყველაზე დიდ რაოდენობას (36.1%) პასუხის გაცემა გაუჭირდა. ქალები, ახალგაზრდები და ქალაქში მცხოვრები ადამიანები განსაკუთრებით მხარს უჭერენ წარსულის გადაფასებას, ხოლო ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა იძულებით გადაადგილებულ პირთა შორის (38.0%). პრობლემის სირთულისა და ემოციურობის გათვალისწინებით, ის ფაქტი, რომ მოსახლეობის თითქმის მესამედი მხარს უჭერს 90-იანი წლების მოვლენების გადაფასებას, ტოვებს იმედს, რომ ამ თემაზე საჯარო დისკუსია შესაძლებელია. გადაუწყვეტელთა რაოდენობა შესაძლოა მიუთითებდეს გარკვეულ დაბნეულობაზე იმასთან დაკავშირებით, თუ რას ნიშნავს შეიარაღებული კონფლიქტის გადაფასება ან რა შედეგები შეიძლება მოჰყვეს ამას. წარსულის გადაფასების სხვადასხვა შეთავაზებული ვარიანტებიდან ყველაზე პოპულარული იყო ქართული საზოგადოების სხვადასხვა ჯგუფში ქართულ-აფხაზური შეიარაღებული კონფლიქტის შესახებ დისკუსიის ხელშეწყობა (47.2%), ხოლო მეორე ადგილზე იყო 1990-იანი წლების ქართულ-აფხაზური შეიარაღებული კონფლიქტის შესახებ პირდაპირი დიალოგი ამჟამად აფხაზეთის ტერიტორიაზე მცხოვრებ ადამიანებთან (45.3%). რესპონდენტთა მესამედზე მეტი ემხრობა კონფლიქტის დამოუკიდებელი საერთაშორისო ექსპერტული შეფასების ჩატარებას და კონფლიქტის მოწმეთა და მონაწილეთა გამოცდილების ფართო საზოგადოებისთვის მიწოდება. მეოთხედზე მეტი თანახმა არის ისეთი საგანმანათლებლო მასალების ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფაზე, რომელიც წარმოაჩენს ქართულ და აფხაზურ საზოგადოებაში კონფლიქტის შესახებ არსებულ სხვადასხვა ხედვებს. ამ კითხვებმა ასევე გამოააშკარავა ქართულ საზოგადოებაში ყველაზე გავრცელებული მოსაზრებები. კვლევის დახმარებით, ჩვენ შევამოწმეთ რამდენიმე ვარაუდი, რომელიც სხვადასხვა ადამიანთან კომუნიკაციის შედეგად ჩამოგვიყალიბდა, მათ შორის ორმხრივი კონსულტაციების დროს, რომელშიც მონაწილეობა იღებდა კონფლიქტის ორივე მხარე ან ისეთ ღონისძიებებზე, როგორიც იყო თბილისში 2019 წელს ჩატარებული გამოფენა „კონფლიქტის დერეფნები“. ამ კვლევის შეზღუდვების მიუხედავად, შედეგები ოპტიმიზმის საფუძველს გვაძლევს. გამოკითხულთა თითქმის მესამედი თანხმდება იმაზე, რომ მნიშვნელოვანია 1990-იანი წლების შეიარაღებული კონფლიქტის გადაფასება, ასევე მათი უმრავლესობა მხარს უჭერს მხარეებს შორის დიალოგს და ურთიერთობების გასაუმჯობესებლად გარკვეული ნაბიჯების გადადგმას. ეს იმედს იძლევა, რომ მუდმივი ძალისხმევით შესაძლებელია ამ კონფლიქტის მშვიდობიანი ტრანსფორმაცია. _____________________________________________________________________________ კვლევის მეთოდოლოგია COVID-19 პანდემიის პირობების გათვალისწინებით, კვლევა ჩატარდა სატელეფონო საუბრების გზით, 2020 წლის 2-7 აპრილს. მასში მონაწილეობა მიიღო 1,351 ადამიანმა, მათგან 46,2%-ს შეადგენდნენ ქალები, ხოლო 53,8%-ს კაცები. რესპონდენტები სხვადასხვა ასაკობრივ ჯგუფს დაახლოებით ერთნაირი პროპორციით წარმოადგენდნენ: 18-34 წლის (31.4%); 34-54 წლის (35.9%); 55 წელზე მეტი (32.7%). გამოკითხვა ტარდებოდა ქართულ, სომხურ და აზერბაიჯანულ ენებზე, თუმცა კვლევა არ მოიცავდა აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში მცხოვრებ ადამიანებს. გამოკითხულთა 90.7% ეთნიკური ქართველია, 3.5% სომეხი და 4.1% აზერბაიჯანელი. საშუალო სტატისტიკური შეცდომა შეადგენს არაუმეტეს 2.67%, შედეგები გაანალიზებულია შემდეგი კატეგორიების მიხედვით: თბილისში, რაიონულ ქალაქებში და სოფლად მცხოვრები ადამიანები. გათვალისწინებულ იქნა ასევე დემოგრაფიული და სოციალურ-ეკონომიკური მაჩვენებლები: სქესი, ასაკი, განათლების დონე, ეთნიკური კუთვნილება, პროფესია, შემოსავალი და კონფლიქტის პირადი გამოცდილება. მადლობას ვუხდით მარინა ელბაქიძეს, მშვიდობის, დემოკრატიის და განვითარების კავკასიური ინსტიტუტს, კავკასიის კვლევითი რესურს ცენტრის მიერ მოწოდებული მონაცემების ანალიზისთვის. ამ სტატიაში მოცემულია კითხვარში გამოყენებული კითხვები და სავარაუდო პასუხები. ანკეტის ბევრ ნაწილში გამოიყენება ტერმინი „დე ფაქტო“ აფხაზეთის ინსტიტუტებსა და ხელისუფლებასთან მიმართებით. ამ სტატიაში კითხვების სიტყვასიტყვით გადმოცემა არ გულისხმობს სტატუსთან დაკავშირებით ჩვენი ორგანიზაციის პოზიციის დაფიქსირებას. წყარო: ჯემნიუსი
  2. აშშ-ს სახელმწიფო მდივანმა, ენტონი ბლინკენმა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრთან, სერგეი ლავროვთან თავის პირველ სატელეფონო საუბარში, მათ შორის, საქართველოს საკითხიც წამოჭრა. კონკრეტულად კი, საქართველოში რუსული სამხედრო აგრესიის თემა. ინფორმაციას ამის შესახებ სახელმწიფო დეპარტამენტი საკუთარ ვებგვერდზე აქვეყნებს. აშშ-ს სახელმწიფო მდივანი ენტონი ბლინკენი“სხვა საკითხებთან ერთად, სახელმწიფო მდივანმა წამოჭრა 2020 წლის შეერთებული შტატების საპრეზიდენტო არჩევნებში ჩარევის საკითხი, რუსეთის სამხედრო აგრესია უკრაინასა და საქართველოში, ალექსეი ნავალნის მოწამვლა და SolarWinds-ის ინციდენტი”, – ნათქვამია სახელმწიფო დეპარტამენტის განცხადებაში. “სახელმწიფო მდივანი და მინისტრი შეთანხმდნენ, რომ ამ საკითხებზე, რომლებზეც ურთიერთწუხილი არსებობს, დისკუსიას გააგრძელებენ”, – წერია დოკუმენტში. ასევე, სახელმწიფო მდივანმა გაიმეორა პრეზიდენტ ბაიდენის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ ამერიკა საკუთარ ინტერესებს მტკიცედ დაიცავს რუსეთის იმ ქმედებების საპასუხოდ, რომელიც ზიანს აყენებს მის მოკავშირეებს. საუბრის ძირითადი თემა იყო ახალი შეთანხმებები ბირთვული შეიარაღების კონტროლთან დაკავშირებით. ასევე ამერიკა-რუსეთის ხელშეკრულების გაგრძელება, რომელიც თავდასხმითი შეიარაღების შეზღუდვას გულისხმობს. __________________________________________ ● როგორ ჩაიარა აშშ-ის 46-ე პრეზიდენტის, ჯო ბაიდენის ინაუგურაციამ – ფოტორეპორტაჟი ___________________________________________ წყარო: ჯემნიუსი
  3. უკვე თითქმის ერთი წელია, კინოთეატრ „ამირანის” ფოიეში უჩვეულო გარემოა. დაკეტილი დარბაზები, ცარიელი ბარი და სალარო; თვეობით გამოუყენებელ პოპკორნის აპარატებში ჩარჩენილი რამდენიმე მარცვალი ბატი-ბუტი. კინოთეატრები საქართველოში პანდემიის გამო ერთ-ერთი პირველები დახურეს – 2020 წლის მარტში. მას შემდეგ ისინი არც გახსნილა. “ამირანში” თანამშრომლები მხოლოდ იმისთვის თუ შემოივლიან, რომ ერთმანეთი ნახონ და უმოქმედოდ დარჩენილ ტექნიკას მოუარონ. კინოთეატრის ფოიეში ისევ შემორჩა გასული წლის მარტში გაკრული პოსტერები – ბევრი ფილმის ჩვენება 2020 წლის მარტში, Covid-19-ის პანდემიის გამო „ამირანის“ დახურვასთან ერთად შეწყდა. ზოგი დაანონსებული ფილმის დიდ ეკრანზე ჩვენება ვერც კი მოესწრო. ____________________________________ ქეთი კერესელიძე 34 წლის ქეთი კერესელიძე თერთმეტი წელია „ამირანში“ სალაროში და ბარში მუშაობს. ერთი წელია დროგამოშვებით დაკეტილ კინოთეატრში დადის, რომ თანამშრომლები ნახოს. „ამირანი“ 2020 წლის 16 მარტს დაიხურა Covid-19-ის პანდემიასთან დაკავშირებული შეზღუდვების გამო. კინოთეატრის თანამშრომლები მის გახსნას უკვე თითქმის ერთი წელია, ელოდებიან. “კინოფესტივალებიც კი გვენატრება, საშინლად გადატვირთული სამუშაო გრაფიკი რომ გვქონდა,” – ამბობენ ისინი. „კინოთეატრს დამწვარი პოპკორნის სუნი უნდა ჰქონდეს“, – ამბობს 36 წლის კინომექანიკოსი, გურამ ადანაია. გურამ ადანაია სწორედ ის ზის კინოთეატრში კინოპეოექტორის უკან, როდესაც მაყურებლები ფილმს უყურებენ. თუმცა, პანდემიის დროს მისი მთავარი მოვალეობა ექვს დღეში ერთხელ ამ პროექტორების ჩართვაა, რომ ტექნიკა უმოქმედობის გამო არ გაფუჭდეს. კინოთეატრ „ამირანის“ ყველაზე ძველ საპროექციო ოთახში ჯერ კიდევ შემორჩენილია 20 წლის წინ გასული ფილმების პოსტერები და ფირები. მუდამ ხალხმრავალი სალარო, გარდერობი და კაფე უკვე ერთი წელია, ცარიელია. ნინა კრეფსი „ყველაზე მეტად ხალხი მენატრება, ურთიერთობები, გარემო“, – ამბობს 47 წლის ნინა კრეფსი, რომელიც აქ გახსნის დღიდან, 2002 წლიდან მუშაობს. თავიდან ნინას ფოიეში პატარა მაღაზია ჰქონდა, მოგვიანებით კინოთეატრის ფინანსები გადაიბარა, დღეს კი „ამირანის“ დირექტორია. „სახლსაც კი მირჩევნია აქაურობა“, – ამბობს ნანა. „ამირანის“ თანამშრომლების უმეტესობა აქ უკვე 10 წელზე მეტია მუშაობს – პატარა ოჯახივით არიან. მაშინაც კი, როდესაც სამუშაო არ არის, დაცვის პატარა ოთახში, ელექტროღუმელს მიფიცხებულები სხედან და იმ დროს იხსენებენ, როდესაც გადატვირთული გრაფიკის გამო გვიანობამდე მუშაობა უხდებოდათ. მაია პარკაია 54 წლის მაია პარკაია „ამირანის“ დიასახლისია. სანამ კინოთეატრი ფუნქციონირებდა, ის მთელ ტერიტორიას საგულდაგულოდ ალაგებდა ხოლმე. პანდემიის დროს სხვა სამსახური იპოვა, თუმცა ამბობს, რომ როგორც კი „ამირანი” გაიხსნება, ისევ აქ დაბრუნდება. პანდემიის გამო დაწესებულ შეზღუდვებამდე „ამირანში“ უტა ბერაიას ფილმი, „უარყოფითი რიცხვები“ უნდა გასულიყო, თუმცა 16 მარტს კინოთეატრი დაიხურა და პრემიერა ვერ შედგა. დღეს “ამირანის” ეკრანებზე მხოლოდ ექვს დღეში ერთხელ ფილმების ტრეილერები გადის, ტექნიკა უმოქმედობის გამო რომ არ გაფუჭდეს. ქეთი კერესელიძე და ნანა მეშველიანი “მოუთმენლად ველი იმ დღეს, როდესაც კინოთეატრი გაიხსნება. ძალიან ბედნიერი ვიქნები“, – გვეუბნება 36 წლის ნანა მეშველიანი. ის „ამირანში“ 2020 წლის მარტის შემდეგ პირველად მოვიდა ჩვენი გადაღებისთვის. პანდემიის გამო სახლიდან თითქმის არ გადის. კინოთეატრის თანამშრომლები ხანდახან საერთო სეანსებსაც აწყობენ. აქ ჯერ კიდევ შემორჩა ძველი ფილმები, რომლების ყურებაც დაკეტილ დარბაზში შეუძლიათ. წყარო: ჯემნიუსი
  4. საქართველოდან თხილის ექსპორტი 49 პროცენტით გაიზარდა. 2020 წლის 1-ლი აგვისტოდან 2021 წლის 31 იანვრამდე პერიოდში საქართველოდან 15.3 ათასი ტონა 79.2 მლნ აშშ დოლარის ღირებულების თხილი გავიდა ექსპორტზე. ეს 5 ათასი ტონით და 26.8 მლნ აშშ დოლარით მეტია, ვიდრე გასული წლის ანალოგიურ პერიოდში. თხილი შედის საქართველოს უმსხვილესი საექსპორტო საქონლის ათეულში. 2016 წლიდან საქართველოში აზიური ფაროსანას და სოკოვანი დაავადებების გავრცელების შედეგად, თხილის წარმოება (შესაბამისად ექსპორტი) მცირდებოდა და 2018 წელს მინიმალურ ნიშნულს, 17 ათას ტონას მიაღწია. თხილი ის იშვიათი ქართული პროდუქტია, რომელიც ძირითადად ევროკავშირის ბაზრზე გადის. ქვეყნები, სადაც 2020 წელს ყველაზე დიდი რაოდენობით ქართული თხილი გავიდა: გერმანია – 4 165 ტონა იტალია – 3 766 ტონა ჩეხეთი – 716 ტონა ლიეტუვა – 442 ტონა პოლონეთი – 376 ტონა ესპანეთი – 430 ტონა ბულგარეთი – 345 ტონა საფრანგეთი – 359 ტონა ლატვია – 128 ტონა საბერძნეთი – 97 ტონა ესტონეთი – 88 ტონა სლოვაკეთი – 86 ტონა ლუქსემბურგი – 84 ტონა ბელგია – 44 ტონა ავსტრია – 22 ტონა ხორვატია – 10 ტონა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროში აცხადებენ, რომ აზიური ფაროსანას წინააღმდეგ მთავრობის მიერ გატარებულმა ნაბიჯებმა შედეგი გამოიღო და 2020 წელს ქვეყანაში თხილის ხარისხი გაუმჯობესდა: “2020 წელს მიღებული მაღალი ხარისხის თხილის მოსავალი სახელმწიფო სტრატეგიის საფუძველზე, შესაბამისი სამსახურებისა და ფერმერების მიერ ფაროსანას წინააღმდეგ გატარებული მასშტაბური ღონისძიებების შედეგია“, – ნათქვამია სამინისტროს მიერ გავრცელებულ განცხადებაში. ______________________________________________________________________________ ● 1994 წლის შემდეგ საქართველოს ეკონომიკა ყველაზე მეტად 2020 წელს შემცირდა ● წელს ციტრუსის ექსპორტი გაიზარდა ● აშშ საქართველოში უცხოური ინვესტიციების მოზიდვას დააფინანსებს ______________________________________________________________________________ მეთხილეობა ის იშვიათი დარგია, რომელიც საქართველოს დამოუკიდებლობის პირველ წლებში, რთულ 90-იან წლებში განვითარდა სახელმწიფოს მხრიდან ყოველგვარი ხელშეწყობის გარეშე. ამჟამად საქართველოში თხილი დაახლოებით 70 ათას ჰექტარზეა გაშენებული. პლანტაციების ძირითადი ნაწილი დასავლეთ საქართველოზე – სამეგრელოზე და ასევე გურიაზე მოდის. წყარო: ჯემნიუსი
  5. ჯავახეთის მოსახლეობა ახალქალაქის ცენტრში შეიკრიბა და მთავრობას კორონავირუსის გამო ჩაკეტილი საზღვრების გახსნისკენ კიდევ ერთხელ მოუწოდა. აქციის მონაწილეებს ქალაქის მერი იურიკ უნანიანი მერიის დერეფანში შეხვდა. როგორც JNEWS წერს, აქციაში ასამდე ადამიანი მონაწილეობდა. აქციის მონაწილეთა თქმით, პრობლემა იმაშია, რომ მოსაზღვრე სომხეთთან და რუსეთთან საზღვრის ჩაკეტვის გამო ისინი სეზონურ სამუშაოებზე ვერ დადიან, რაც იმას ნიშნავს, რომ მათი ოჯახები ფაქტობრივად შემოსავლის გარეშე დარჩნენ. ჯავახეთის მცხოვრებლები ასევე ამბობენ, რომ აღებული სესხის გამო, ისინი სახლების დაკარგვის საფრთხის წინაშეც დგანან. ადგილობრივ ხელისუფლებას მათ პრობლემის მოსაგვარებლად ერთი კვირა მისცეს. საზღვრის გახსნის მოთხოვნით ახალქალაქში აქცია 31 იანვარსაც გაიმართა. მოთხოვნები მაშინაც იგივე იყო: რუსეთთან და სომხეთთან საზღვრის გახსნა. ჯავახეთის მცხოვრებელი ათასობით მამაკაცი ყოველ წელს, სეზონურ სამუშაოებზე ძირითადად რუსეთში და ასევე სომხეთში დადის. ისინი გაზაფხულზე მიდიან და გვიან შემოდგომაზე ბრუნდებიან. გასულები ძირითადად მშენებლობებზე მუშაობენ. კორონავირუსის პანდემიის გამო ჩაკეტილმა საზღვრებმა მათ ქვეყნიდან გასვლის შესაძლებლობა არ მისცა, რის გამოც რეგიონმა მილიონობით დოლარი დაკარგა. ფოტო: JNEWSსოციალური მომსახურების სააგენტოს თანახმად, სოციალურ შემწეობებს ყველაზე ნაკლებად სწორედ სამცხე-ჯავახეთში და იმერეთში იღებენ, რაც შეიძლება სწორედ იმით აიხსნას, რომ ამ ორი რეგიონიდან განსაკუთრებით დიდია მიგრაცია. __________________________________________ ● „სამსახურის დაკარგვის გვეშინია“ – ახალქალაქი COVID-19-ის მოლოდინში ● რას უყურებენ ქართველი აზერბაიჯანელები? ● 25 ფოტო ჯავახეთიდან, რომელიც ამ მხარეს კიდევ უფრო შეგაყვარებთ წყარო: ჯემნიუსი
  6. აშშ-ს ელჩი კელი დეგნანი დღეს პარლამენტში, პარლამენტის თავმჯდომარის, არჩილ თალაკვაძის ანგარიშის მოსმენას დაესწრო. ჟურნალისტებთან საუბარში, დიპლომატმა აღნიშნა, რომ პანდემიით გამოწვეული ეკონომიკური პრობლემები, სიღარიბე და უმუშევრობა პარტიებს პარლამენტში შესვლისკენ უბიძგებს: “თუკი პარტიები ყველაზე წინ საქართველოს ინტერესებს დააყენებენ, კრიზისის გადალახვა შესაძლებელი გახდება,” – აღნიშნა დეგნანმა. ელჩმა ასევე ხაზი გაუსვა ამერიკის დემოკრატიული ინსტიტუტის, NDI-ის ბოლო კვლევას და აღნიშნა, რომ ამ კვლევის მიხედვით, მოსახლეობის 75 პროცენტზე მეტს სურს, რომ მათმა არჩეულმა პარლამენტის წევრებმა პარლამენტში იმუშაონ. ______________________________________________________________________________ ● NDI-ის კვლევა: 50 პროცენტი მიიჩნევს, რომ საქართველოს მთავრობა კარგად მუშაობს ● პარლამენტმა 51 ოპოზიციონერს მანდატების შეწყვეტაზე უარი უთხრა ● ევროკავშირის წარმომადგენლობა: მოვუწოდებთ პარლამენტის წევრებს გამოიყენონ მინიჭებული მანდატები ______________________________________________________________________________ “იმედია, პარტიები ამას დაუფიქრდებიან, როცა დაპირისპირების დაძლევის სხვადასხვა შესაძლებლობას განიხილავენ. ვფიქრობ, პარტიის ლიდერები ქვეყნის ინტერესს ყველაზე წინ დააყენებენ, მოუსმენენ საკუთარ ამომრჩეველს, რომელიც ამბობს, რომ ეს მათთვის მნიშვნელოვანია”, – განაცხადა დეგნანმა ელჩის თქმით, შემდეგი მოლაპარაკებები პარტიების ლიდერებზეა დამოკიდებული: “ჩვენ ღია და ხელმისაწვდომი ვართ ყველა პარტიისა და სამოქალაქო საზოგადოებისთვის, ვისაც სურს, ეს სიტუაცია მალე მოგვარდეს”. _______________________________________ ხელისუფლების ოპონენტი პოლიტიკური ძალების აბსოლუტური უმრავლესობა 31 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნებს გაყალბებულად მიიჩნევს და საპარლამენტო მანდატებზე ერთხმად უარს ამბობს. ამ დრომდე ხელისუფლებასა და ოპოზიციას შორის მოლაპარაკების ოთხი რაუნდი გაიმართა და ამ მოლაპარაკებებში მტავარი შუამავალი სწორედ აშშ-ის ელჩი იყო. თუმცა, მოლაპარაკებებს შედეგი არ მოჰყოლია. ოპოზიციის მთავარი მოთხოვნებია: ყველა პოლიტიკური პატიმრის გათავისუფლება და რიგგარეშე არჩევნების ჩატარება. ხელისუფლება უარს ამბობს ოპოზიციის შეთავაზებაზეც, ჩატარდეს პლებისციტი და ხალხმა გადაწყვიტოს, სურს თუ არა რიგგარეშე არჩევნები. დღეისათვის 150 მანდატიან პარლამენტში მხოლოდ 96 ადგილია დაკავებული. აქედან 90 მმართველი გუნდის წარმომადგენელია და მხოლო ექვსი – ოპოზიციონერი. წყარო: ჯემნიუსი
  7. რესტორნები შაბათს, 6 თებერვალს, პროტესტის ნიშნად თვითნებურად გაიხსნება. ამის შესახებ ინფორმაცია რესტორატორთა ასოციაციის ხელმძღვანელმა, შოთა ბურჯანაძემ დაადასტურა. ბურჯანაძე ამბობს, რომ 6 თებერვლიდან მუშაობას 200-მდე რესტორანი დაიწყებს, თუმცა მათი რაოდენობა, სავარაუდოდ, კიდევ გაიზრდება. მიღებული გადაწყვეტილების შესახებ Facebook-ზე წერს გასტრონომიის ასოციაციის ხელმძღვანელი ლევან ქოქიაშვილიც. “სტუმართმასპინძლობის ინდუსტრიის მოლოდინი სამწუხაროდ არ გამართლდა, გონივრული გამოსავლის პოვნის ნაცვლად ხელისუფლების წარმომადგენლებთან შეხვედრაც გადაიდო და არ შედგა. რადგან სხვა გამოსავალს, მიუხედავად დაჟინებული მცდელობისა, ვერ ვხედავთ, გადავწყვიტეთ შაბათს, 6 თებერვალს გავხსნათ რესტორნები. აქვე განვმარტავთ, სრულად ვიაზრებთ ჩვენი გადაწყვეტილების ყველა ასპექტს და არც ჩვენთვის გახლავთ ამგვარი გადაწყვეტილების მიღება იოლი”, – წერს ქოქიაშვილი. ___________________________________________ ● საქართველოში შეზღუდვების ნაწილი იხსნება. ზოგ ქალაქში ამუშავდა ტრანსპორტი და სკოლებიც _____________________________________________ რესტორნები საქართველოში 28 ნოემბრიდანაა დაკეტილი, მას შემდეგ რაც ქვეყანაში კორონავირუსის პანდემიის გამო მკაცრი შეზღუდვები დაწესდა. პირველი თებერვლიდან ხელისუფლებამ გარკვეული შეზღუდვების მოხსნის გადაწყვეტილება მიიღო, თუმცა მათ შორის არ არის კაფე-რესტორნების გახსნა. რესტორატორებმა პროტესტი ერთხელ უკვე გამოხატეს – მათ ერთი დღით უარი თქვეს მომხმარებლებს დისტანციურად, მიტანის სერვისით მომსახურებოდნენ და მთავრობისგან სრულად გახსნა მოითხოვეს. სხვადასხვა შეზღუდვების მოხსნის მოთხოვნით მთავრობის ადმინისტრაციასთან აქციები უკვე მეორე კვირაა იმართება. ფოტო: პუბლიკაწყარო: ჯემნიუსი
  8. პარლამენტმა 51 ოპოზიციონერ დეპუტატს მანდატები არ შეუჩერა. ამ გადაწყვეტილებამდე ქართული ოცნების პოლიტიკური საბჭოს სხდომა გაიმართა. პარტიის თავმჯდომარემ, ირაკლი კობახიძემ განაცხადა, რომ პოლიტსაბჭოს გადაწყვეტილებით, ისინი ოპოზიციონერებს მანდატებს პრაქტიკული მიზნით არ შეუჩერებენ. მან ამ გადაწყვეტილების მიზეზი შემდეგნაირად განმარტა: “დეპუტატებმა, რომლებმაც მანდატებზე უარი თქვეს, ჯამში ამომრჩევლის 39%-ის მხარდაჭერა მიიღეს. შესაბამისად, ქართულმა ოცნებამ მათ შანსი მისცა, პატივი სცეს ამომრჩევლის ნებას”. კობახიძემ ასევე აღნიშნა, რომ “რადიკალური ოპოზიცია” ეწევა პარლამენტის საბოტაჟს და სწორედ ამიტომ, ხელისუფლების ეს გადაწყვეტილება, საპარლამენტო საბოტაჟის კონსტიტუციური მექანიზმებით შეკავებაა. “სწორედ ამგვარი კონსტიტუციური ინსტრუმენტია პარლამენტის შესაძლებლობა, დაუპირისპირდეს საბოტაჟს და საბოტაჟის განმახორციელებელ დეპუტატებს არ შეუწყვიტოს საპარლამენტო მანდატები”, – თქვა მან. კობახიძის თქმით, დაახლოებით ოც ოპოზიციონერს პარლამენტში შესვლა სურს, თუმცა საჯარო წნეხისა და “ბულინგის” გამო ამის გაკეთებას ვერ ბედავენ. მმართველ გუნდს გადაწყვეტილება მოუწონა გირჩის ერთმა ნაწილმა, კერძოდ ვახტანგ მეგრელიშვილმა და იაგო ხვიჩიამ. მეგრელიშვილის თქმით, ქართულმა ოცნებამ ძალიან კარგი გადაწყვეტილება მიიღო. “მგონი, სწორი მიმართულებით დავიწყეთ რაღაცნაირად მოძრაობა. გაგვიჩნდა დრო, რა პოზიციაც გვქონდა ავხსნათ კიდევ ერთხელ, გასაგები გახდეს, რომ ის მოლაპარაკებები, რაც ამდენი ხნის განმავლობაში მიდიოდა, მართლა ღირებულებებს შეიცავს”, – ამბობს მეგრელიშვილი. კონსტიტუციონალისტი ვახუშტი მენაბდე კი ფეისბუქზე წერს, რომ უმრავლესობა ვალდებულია ოპოზიციონერ დეპუტატებს უფლებამოსილება შეუწყვიტოს და პარლამენტის წევრებს საკუთარი მანდატის განკარგვის თავისუფალი შესაძლებლობა უნდა ჰქონდეთ. “კონსტიტუციაში წერია, რომ არსებობს გადადგომის მექანიზმი. პარლამენტის როლი ამ პროცესში ფორმალური უნდა იყოს. პარტიებს შორის ურთერთპატივისცემა ნიშნავს, არა მხოლოდ ერთად მსჯელობის ვალდებულებას, არამედ იმასაც, რომ კარი არ ჩაკეტო, როცა ვინმეს ამ კარიდან გასვლა უნდა“, – წერს მენაბდე. _________________________________________ ● NDI-ის კვლევა: 50 პროცენტი მიიჩნევს, რომ საქართველოს მთავრობა კარგად მუშაობს ● დაკავებები საპროტესტო აქციაზე და მადლობები ბიძინა ივანიშვილს. “ქართულ ოცნებას” ახალი თავმჯდომარე ჰყავს ● საქართველო Human Rights Watch-ის 2020 წლის ანგარიშში ______________________________________________ დღეს საქართველოს პარლამენტმა საგაზაფხულო სესია დაიწყო. 60 ოპოზიციური ადგილიდან დაკავებული მხოლოდ ექვსია. ორმა დეპუტატმა ოპოზიციიდან – “მოქალაქეების” ლიდერმა ალეკო ელისაშვილმა და მისმა თანაპარტიელმა ლევან იოსელიანმა ხელისუფლებასთან სამთვიანი მოლაპარაკებების შემდეგ პარლამენტში შესვლა გადაწყვიტეს. ხელისუფლების ოპონენტი პოლიტიკური ძალების აბსოლუტური უმრავლესობა 31 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნებს გაყალბებულად მიიჩნევს და საპარლამენტო მანდატებზე ერთხმად უარს ამბობს. მანამდე პარლამენტში შესვლა “პატრიოტთა ალიანსის” სიით გასულმა კიდევ ოთხმა დეპუტატმა გადაწყვიტა. მათ “პატრიოტთა ალიანსის” დატოვეს და ახალი პარტია შექმნეს, სახელწოდებით “ევროპული სოციალისტები” ( თავად “პატრიოტთა ალიანსი” და მისი ლიდერები პარლამენტის ბოიკოტს განაგრძობენ). შესაბამისად, დღეისათვის პარლამენტში 60 ოპოზიციური ადგილიდან მხოლოდ ექვსია დაკავებული. წყარო: ჯემნიუსი
  9. ორმა დეპუტატმა ოპოზიციიდან – “მოქალაქეების” ლიდერმა ალეკო ელისაშვილმა და მისმა თანაპარტიელმა ლევან იოსელიანმა ხელისუფლებასთან სამთვიანი მოლაპარაკებების შემდეგ პარლამენტში შესვლა გადაწყვიტეს. 2 თებერვალს მათ პირველი სამუშაო დღე აქვთ საქართველოს პარლამენტში. ელისაშვილის და იოსელიანის ეს ნაბიჯი ოპოზიციის დიდმა ნაწილმა შეაფასა როგორც “ხელისუფლების მიერ ელისაშვილის და იოსელიანის მოსყიდვა” და “ღალატი”. ხელისუფლების ოპონენტი პოლიტიკური ძალების აბსოლუტური უმრავლესობა 31 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნებს გაყალბებულად მიიჩნევს და საპარლამენტო მანდატებზე ერთხმად უარს ამბობს. ამ დრომდე ხელისუფლებასა და ოპოზიციას შორის მოლაპარაკების ოთხი რაუნდი გაიმართა. თუმცა, ოპოზიციის მთავარი მოთხოვნები: ყველა პოლიტიკური პატიმრის გათავისუფლება და რიგგარეშე არჩევნების ჩატარება ახალი საარჩევნო ადმინისტრაციის პირობებში არ დაკმაყოფილდა. ხელისუფლება უარს ამბობს ოპოზიციის შეთავაზებაზეც, ჩატარდეს პლებისციტი და ხალხმა გადაწყვიტოს, სურს თუ არა რიგგარეშე არჩევნები. ოპოზიციური ბოიკოტიდან სამი თვის თავზე, ორმა ოპოზიციონერმა პოლიტიკოსმა – ალეკო ელისაშვილმა და ლევან იოსელიანმა გადაწყვეტილება შეცვალეს და პარლამენტში შევიდნენ. ელისაშვილმა და იოსელიანმა პარლამენტში შესვლის გადაწყვეტილება 29 იანვარს მიიღეს. მათი თქმით, მათ ხელისუფლებისგან საარჩევნო სისტემის რეფორმირების პირობა მიიღეს და ხელისუფლებასთან ამ საკითხზე მემორანდუმიც გააფორმეს. საკუთარ წარმატებად თვლიან “მოქალაქეები” ასევე კარტოგრაფების გათავისუფლებასაც. მანამდე პარლამენტში შესვლა “პატრიოტთა ალიანსის” სიით გასულმა კიდევ ოთხმა დეპუტატმა გადაწყვიტა. მათ “პატრიოტთა ალიანსის” დატოვეს და ახალი პარტია შექმნეს, სახელწოდებით “ევროპული სოციალისტები” ( თავად “პატრიოტთა ალიანსი” და მისი ლიდერები პარლამენტის ბოიკოტს განაგრძობენ). შესაბამისად, დღეისათვის პარლამენტში 60 ოპოზიციური ადგილიდან მხოლოდ ექვსია დაკავებული. საგაზაფხულო სესიის პირველი სხდომის ერთ-ერთი მთავარი ინტრიგა სწორედ ბოიკოტის რეჟიმში მყოფი ოპოზიციონერი დეპუტატებისთვის საპარლამენტო უფლებამოსილების ჩამორთმევის საკითხია. პარლამენტმა უნდა განიხილოს 51 ოპოზიციონერი დეპუტატის განცხადება, რომლებიც უარს ამბობენ მანდატებზე. აქედან ყველაზე მეტი მანდატი “ნაციონალურ მოძრაობას” აქვს – 36. დეპუტატებისთვის საპარლამენტო უფლებამოსილების ვადამდე შესაჩერებლად საჭიროა 76 დეპუტატის მხარდაჭერა. თუ პარლამენტი დააკმაყოფილებს ოპოზიციის განცხადებებს და შეუჩერებს მათ საპარლამენტო უფლებამოსილებას, 150 დეპუტატიან პარლამენტში მხოლოდ 96 კანონმდებელი დარჩება. წყარო: ჯემნიუსი
  10. საქართველოს მოსახლეობის დაახლოებით მეექვსედს ეთნიკური უმცირესობები შეადგენენ. მათი დიდი ნაწილი – ეთნიკურად სომხები და აზერბაიჯანელები – კომპაქტურად ცხოვრობენ ქვეყნის სამხრეთით – სამცხე-ჯავახეთისა და ქვემო ქართლის რეგიონებში. უმრავლესობა არ ფლობს ქართულ ენას და ინფორმაციას არა ქართული, არამედ აზერბაიჯანული და თურქული ან სომხური და რუსული ტელეარხებით იღებს. კვლევები აჩვენებს, რომ ქვემო ქართლისა და ჯავახეთის მოსახლეობამ უკეთ იცის რა ხდება მეზობელ აზერბაიჯანსა და სომხეთში, ვიდრე საკუთარ სამშობლოში – ქვეყანაში, სადაც ცხოვრობენ. შალალა ამირჯანოვას რეპორტაჟი ქვემო ქართლში ინფორმაციის გავრცელების თვალსაზრისით არსებულ პრობლემებზეა. ______________________________ ვახშამი ტელევიზორთან 17 წლის აისელ კურბანოვა ქვემო ქართლში, ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნახიდურში ცხოვრობს. აისელის ოჯახის ყველა წევრი სახლიდან დილით ადრე გადის – ახალგაზრდები სასწვლებლად მიდიან, ოჯახის უფროსი წევრები – მეურნეობაში და სავაჭროდ. საღამოს, ტრადიციულად, ყველანი ერთად ვახშმობენ, სუფრის გარშემო გროვდებიან და ერთმანეთს დღის განმავლობაში მომხდარს უზიარებენ. მაგიდაზე ცხელი ჩაიდანი დგას, ჩართულია ტელევიზორი – ახალ ამბებს უსმენენ. ისმის აზერბაიჯანელი წამყვანის ხმა, რომელიც მთიანი ყარაბაღის თემაზე ლაპარაკობს; შემდეგი სიუჟეტი კორონავირუსს ეძღვნება. წამყვანი ამბობს, რომ კორონავირუსის ვაქცინაცია ქვეყანაში უკვე დაიწყო და ეს მთლიანად ილჰამ ალიევის დამსახურებაა. „ჩემი ოჯახი გამონაკლისი არ არის. ქვემო ქართლში ყველა სოფელში ასეა. ხალხი ინფორმაციას იმ არხებიდან იღებს, რომლის ენაც ესმით“, – ამბობს აისელი. “კეთილი ინებონ და ქართული ისწავლონ“ საქართველოში 233 ათასი ეთნიკური აზერბაიჯანელი ცხოვრობს, რაც საქართველოს მოსახლეობის თითქმის შვიდი პროცენტია. მათი უმრავლესობა კომპაქტურად საქართველოს აღმოსავლეთ ნაწილში, ქვემო ქართლის რეგიონში ცხოვრობს. უმეტესობამ სახელმწიფო ენა – ქართული, არ იცის. საბჭოთა ეპოქაში, კომუნიკაცია ადვილად მყარდებოდა რუსულ ენაზე – როგორც ქართველებმა, ისე აზერბაიჯანელებმა კარგად იცოდნენ რუსული. _____________________________________________________________________________ • საიდან იღებენ ინფორმაციას საქართველოში მცხოვრები მუსლიმები? • ვინ და როგორ ავრცელებს საქართველოში კრემლის გზავნილებს • აზერბაიჯანული ნაღმები საქართველოში _____________________________________________________________________________ თუმცა, ბოლო 15 წლის განმავლობაში რუსულმა ენამ თითქმის სრულად დაკარგა საკუთარი პოზიციები საქართველოში – ის აღარ არის სავალდებულო საგანი სკოლებში, ახალგაზრდობა ინგლისურს სწავლობს. წლების განმავლობაში, საქართველოს ხელისუფლება და არასამთავრობო ორგანიზაციები უამრავ პროექტს იგონებდნენ ამ რეგიონისთვის, რათა სიტუაცია შეეცვალათ. ბევრი ფულიც დაიხარჯა, მაგრამ შედეგი ისეთი არ არის, როგორიც უნდა იყოს. პროგრამებმა არ იმუშავა, რადგან როგორც ექსპერტები ამბობენ, წლების განმავლობაში სახელმწიფომ ვერ მოახერხა მთავარი – აზერბაიჯანული მოსახლეობისთვის ეჩვენებინა პერსპექტივა და მოტივაცია, თუ რატომ უნდა ესწავლათ ქართული: „ეს ადამიანები კვლავინდებურად არ მონაწილეობენ ქვეყნის საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ცხოვრებაში და არ აღიქვამენ თავს მის სრულფასოვან ნაწილად“, – ეს არის საქართველოს სახალხო დამცველის, ნინო ლომჯარიას შეფასება. ქვემო ქართლი ეკონომიკურად სხვებთან შედარებით ძლიერი რეგიონია საქართველოში. შრომისმოყვარე აზერბაიჯანელებს მოჰყავთ ბოსტნეული, ხილი, მწვანილი; ჰყავთ ბევრი საქონელი და ცხვარი. საქართველოს აგრარული ბაზრები დიდწილად სწორედ ქვემო ქართლიდან ჩამოტანილი პროდუქციით მარაგდება. თუმცა, ქვეყნის პოლიტიკურ თუ საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, წამყვან თანამდებობებსა თუ პოზიციებზე ეთნიკური უმცირესობები ნაკლებად არიან ჩართულნი. ხიდი მარნეულში„აზერბაიჯანელისთვის, რომელსაც მეურნეობა აქვს, ენის არ ცოდნა არ არის დიდი პრობლემა – მეურნეობის მოვლას და საქონლის გაყიდვას ბაზარში ქართული არ სჭირდება,” – ამბობს ადგილობრივი არასამთავრობო ორგანიზაციის, „ახალი აზროვნების ინსტიტუტის“ ერთ-ერთი დამაარსებელი ქამრან აფანდიევი. პოლიტიკოსებს და ჟურნალისტებს ეთნიკური უმცირესობები და მათი პრობლემები, ძირითადად, წინასაარჩევნოდ ახსენდებათ. რამდენიმე წლის წინ პოლიტიკური ანეკდოტიც კი დადიოდა, რომ ქვემო ქართლში პრეზიდენტი დღემდე მიხეილ სააკაშვილი ჰგონიათო. არსებულ სიტუაციას თავის სასარგებლოდ იყენებს ხელისუფლება, რომელიც ყოველი არჩევნების დროს ინფორმაციულ ვაკუუმში მყოფი მოსახლეობით ოსტატურად მანიპულირებს – აქ ყველა არჩევნებზე ხმების უდიდეს პროცენტს ხელისუფლებას აძლევენ. თუმცა, ბოლო წლებში ეს სურათი ნელ-ნელა იცვლება, გვეუბნებიან ჩვენი რესპონდენტები მარნეულში: “ცვლილებები სახეზეა. უკვე აქაურები მიხვდნენ, თუ სადმე მუშაობა გინდა, ქართულის გარეშე პერსპექტივა არ გაქვს. ამიტომ, უფროსი ასაკის აზერბაიჯანელები ცდილობენ შვილებს ქართული ასწავლონ, ქართულ სექტორზე ჩაწერონ,” – აღნიშნავს აფანდიევი, რომლის ორგანიზაცია აზერბაიჯანულ მოსახლეობაში წიგნიერების დონის ამაღლებაზე მუშაობს. “ახალ ამბებს მეზობელი მიყვება ან შვილი” „ქართული ენა არ მესმის, ამბებს აზერბაიჯანული ტელევიზიიდან ან შვილებისგან ვიგებთ. მიხარია, რომ შვილები ქართულ სექტორზე გავუშვი, ახლა ისინი გვიყვებიან, თუ რა ხდება ქვეყენაში“- ამბობს აისელის დედა გიულხანუმ კურბანოვა. “ახალ ამბებს სოფლის ხალხი ერთმანეთს ვუზიარებთ. ზოგს შვილი მოუყვება, ზოგი ინტერნეტში ნახავს და მერე ვლაპარაკობთ…”- ამბობს 60 წლის შაბან ახმედოვი, მარნეულის სოფელი სადახლოდან. „ინფორმაციას აზერბაიჯნაული ტელევიზიიდან ვიღებ ან ინტერნეტიდან. ქართული არ მესმის. შვილებმა იციან ქართული. კითხულობენ ქართულად და ისინი გვიყვებიან. როცა არჩევნებია, სოფელში მოდიან საარჩევნო პერიოდში, ხვდებიან მოსახლეობას და იქიდან ვიგებთ კანდიდატებზე,“- ამბობს გიულხანუმ კურბანოვა, ბოლნისის სოფელი ნახიდური. კანონით, ეთნიკური უმცირესობების ინფორმირება საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის ფუნქციაა. მაუწყებელს აქვს რამდენიმე გადაცემა უმცირესობების ენაზე, თუმცა ფაქტია, რომ ის ვერ აკმაყოფილებს ამ ფუნქციას, რადგან 2018 წლის დეკემბრის მონაცემებით, საზოგადოებრივ მაუწყებელს უმცირესობებით დასახლებულ რეგიონებში მხოლოდ 16 პროცენტი უყურებდა და ეს მაშინ, როდესაც საზოგადოებრივ მაუწყებელი ერთდერთი ქართული არხია, სადაც საინფორმაციო გამოშვებას აზერბაიჯანულ და სომხურ ენებზე შეგიძლია უსმინო. არასამთავრობო ორგანიზაცია „მედიის განვითარების ფონდის“ ხელმძღვანელი თამარ კინწურაშვილი ამბობს, რომ ეთნიკური უმცირესობები საინფორმაციო ვაკუუმს უცხო ქვეყნის საინფორმაციო ველზე ივსებენ: „ქვემო ქართლში უფრო აზერბაიჯანული და თურქული არხებს უყურებენ, ხოლო სამხცე-ჯავახეთში რუსულ და სომხური არხებს. ეს დიდი პრობლემაა სახელმწიფოსთვის,“- ამბობს კინწურაშვილი. “ლუგარი ვირუსებს ავრცელებს” „ღია საზოგადოების ფონდის“ მიერ ჩატარებული კვლევაში „ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენლების პოლიტიკურ ცხოვრებაში მონაწილეობის შესახებ“ საკმაოდ დამაფიქრებელი მონაცემებია: აღმოჩნდა, რომ ეთნიკური აზერბაიჯანელების მხოლოდ 13. 7 პროცენტი იღებს ინფორმაციას საქართველოში მიმდინარე მიმდინარე მოვლენებზე. და ეს მაშინ, როდესაც აზერბაიჯანის ყოველდღიურ ამბებს 71.6 პროცენტი ეცნობა. გარდა ამისა, ეთნიკური უმცირესობები, რომლებიც არ საუბრობენ ქართულ ენაზე, განსაკუთრებით მოწყვლადები არიან უცხო ქვეყნის პროპაგანდისთვის და ყალბი ამბებისთვის, ამბობენ ექსპერტები. მაგალითად, გაზაფხულზე, როდესაც კორონავირუსის გავრცელების შემდეგ ხელისუფლებამ ქალაქი მარნეული ჩაკეტა, მეორე დღეს მოსახლეობა მასშტაბურად გავიდა ქუჩაში – ბევრმა საერთოდ არ იცოდა კორონავირუსის არსებობის შესახებ, ადამიანები ერთმანეთში არკვევდნენ თუ რა ხდებოდა. ვრცელდებოდა ბევრი ჭორი, მათ შორის ის, რომ ვირუსი ხელოვნურადაა გავრცელებული და რომ ეს ჩაკეტვა ეთნიკური აზერბაიჯანელების წინააღმდეგ იყო მიმართული. არასამთავრობო ორგანიზაციამ “მედიის განვითარების ფონდი” ჯავახეთსა და ქვემო ქართლში ჩაატარა კვლევა თემაზე, თუ რა გავლენას ახდენს უცხო ქვეყნის პროპაგანდა ადგილობრივ მოსახლეობაზე. _____________________________________________________________________________ • როგორ მუშაობს რუსული პროპაგანდა საქართველოს ეთნიკურ უმცირესობებზე? • ლუგარის ლაბორატორია საინფორმაციო ფრონტის წინა ხაზზე _____________________________________________________________________________ კვლევამ აჩვენა, რომ ამ ორ რეგიონში საკმაოდ გავრცელებულია ის ნარატივი, რომელიც რუსული არხებიდან ისმის: დასავლეთი მტერია, რომელიც ერევა სხვა ქვეყნების შიდა საქმეებში და ახალისებს არეულობას; ასევე დასავლეთი ებრძვის ტრადიციულ იდენტობას და ამკვიდრებს მიუღებელ ღირებულებებს და ავრცელებს ვირუსებს. კვლევა ამბობს, რომ გამოკითხულთა 60 პროცენტს სჯერა დეზინფორმაციის ლუგარის ლაბორატორიის შესახებ, რომელსაც რუსული არხები წლებია ავრცელებენ. მარნეულის რადიო რადიო „მარნეული fm” ერთ-ერთი პირველი ადგილობრივი მედია საშუალებაა, რომელმაც ქვემო ქართულის აზერბაიჯანული მოსახლეობისთვის მშობლიურ ენაზე მაუწყებლობა დაიწყო. რადიოს დირექტორი და დამფუძნებელი კამილა მამედოვა თავადაც მარნეულელია და კარგად იცის რა პრობლემებია რეგიონში ინფორმაციის გავრცელების თვალსაზრისით. კამილა მამედოვა ამბობს, რომ აზერბაიჯანული მოსახლეობის პოლიტიკურ არაინფორმირებულობაზე პასუხს, პირველ რიგში, სწორედ სახელმწიფო აგებს. კამილა მამედოვა რადიო მარნეულის ოფისშიროგორც კამილა ამბობს, ცენტრალურმა მედიებმა ეთნიკურ უმცირესობების ენებზე ძალიან გვიან დაიწყეს მუშაობა, რამაც რეგიონის გაუცხოებას და ჩაკეტილობას შეუწყო ხელი. ადგილობრივებს უკვე ჩამოყალიბებული აქვთ ჩვევა, რომ ახალ ამბებს რუსული, აზერბაიჯანული და თურქული რესურსებიდან იღებენ. „სამწუხაროდ, ჯერ ვერ ვიტყვით, რომ ვუწევთ კონკურენციას იმ მავნე ჩვევას და ტრადიციას, როგორიცაა უცხო ქვეყნის ტელევიზიების ყურება, მაგრამ ადგილობრივი საკითხების წამოწევით და დისკუსიებით ადგილობრივი მედია ნელ-ნელა იმკვიდრებს საკუთარ ადგილს. რეგიონში სწორი ღირებულელბების მქონე მედიის განვითარება ძალზე საჭიროა,“ – ამბობს კამილა. მისი თქმით, დიდი პრობლემაა ის, თუ როგორ შუქდება რეგიონი ცენტრალურ მედიაში: მაგალითისთვის, ქვემო ქართლი, ცენტრალური მედიის ობიერქტივში, ძირითადად, კრიმინალურ ქრონიკაში ხვდება – თუკი ვინმე დაჭრეს, მოკლედ ან არასრულწლოვანი გოგონა მოიტაცეს. „თუმცა, ბოლო რამდენიმე წელია, რაც ცენტრალურმა მედიამ შეცვალა მიდგომა. პერიოდულად შუქდება აზერბაიჯანელების, მათ იდენტობის, კულტურის, აქტივობების შესახებ ინფორმაცია, თუმცა ეს არ არის ჯერ საკმარისი,“ – ამბობს კამილა მამედოვა. “დაკარგული მოქალაქეები” ექსპერტები ფიქრობენ, რომ ქვეყნისთვის საზიანოა, როდესაც მისი მოქალაწეები გასული არიან საინფორმაციო სივრციდან და საერთო საზოგადოებრივი დისკურსიდან. CCIIR-ის ხელმძღვანელი შალვა ტაბატაძე ხუთ პრობლემაზე ამახვილებს ყურადღებას. პირველი, მთავარი პრობლემა მისი აზრით ისაა, რომ საქართველოში მცხოვრები აზერბაიჯანელები, რომლებმაც არ იციან ქართული, მოკლებულები არიან საერთო მოქალქეობრივ განცდას: “ანუ ამ შემთხვევაში ხშირად საქართველოსადმი მოქალაქეობრივი კუთვნილების განცდა მცირდება,” – ამბობს ექსპერტი. მეორე – ასევე, ენის უცოდინრობა და საინფორმაციო ვაკუუმი ქმნის მნიშვნელოვან პრობლემას ღირებულებების აცდენის თვალსაზრისით. “ამას თავისი გამოვლინება აქვს თუნდაც საქართველოს ნატოსა და ევროკავშირში ინტეგრაციის გაცხადებულ მიზანთან დაკავშირებით სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფების დამოკიდებულებებში,” – ამბობს ტაბატაძე. მესამე პრობლემა ექსპერტის აზრთ ისაა, რომ ქვეყანა პოლიტიკური და ეკონომიკური თვალსაზრისით ათასობით ადამიანს კარგავს, რომლებიც სრულფასოვნად ვერ არიან ჩართული ქვეყნის მსენებლობის საქმეში. მეოთხე დიდ პრობლემად ექსპერტი დაბალ პოლიტიკურ აქტივიზმსა და გაუცნობიერებელ არჩევანს ასახელებს. “არჩევნის უფლების რეალურად რეალიზების ნაცვლად ეთნიკური უმცირესობები წლებია რაღაც ფორმალურ პროცედურაში მონაწილეობენ, რადგან არჩევნებში არაინფორმირებულ არჩევანს აკეთებენ”. ტაბატაძის თქმით, მეხუთე პრობლემა ისაა, რომ ამ რეგიონების მოსაზლეობა ადვილად ექცევა დეზინფორმაციის გავლენის ქვეშ: “თანამედროევ მსოფლიოში მედია გამოიყენება არა მარტო ინფორმირებისთვის, არამედ დეზინფორმირებისთვის და ასეთ შემთხვევაში, როცა დაბალანსებულ ინფორმაციაზე წვდომა არ არის ადვილად ხდება დეზინფორმაციით მანიპულირება”. “მომავალში აქაურებს ახალი ამბები მე უნდა გავაცნო“ აისელი აზერბაიჯანული სკოლის ქართულ სექტორზე სწავლობს – წელს ის აბიტურიენტია, უნივერსისტეტში ჩასაბარებლად ემზადება. პარალელურად აქტიურად იღებს მონაწილეობას სხვადასხვა ახალაგზრდულ პროექტში. ქართულად ის გამართულად საუბრობს. „ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე ვაპირებ ჩაბარებას. სხვათაშორის, ეს ერთ-ერთი მიზეზია, რატომაც მინდა ჟურნალისტობა – მომავალში აქაურებს ახალი ამბები მე უნდა გავაცნო,“ – გვეუბნება აისელი და დასძენს, რომ მას და მის მეგობრებს ხშირად უწევს კამათი თანასოფლელებთან, რომლებიც ყალბი ინფორმაციის გავლენის ქვეშ არიან. მისი თქმით, ის მადლობელია მშობლების, რომლებმაც სკოლაში ქართულ სექტორზე მიიყვანეს: „ჩვენ სოფელში თუ რომელიმე ოჯახს სურს, რომ შვილი წარმატებული იყოს, აუცილებლად ქართულ სექტორში აბარებს სკოლაში”. იგივე ტენდენციაზე ამახვილებს ყურადღებას ქამრან აფანდიევიც. ის ამბობს, რომ ქვემო ქართლში სულ უფრო მეტმა ახალგაზრდამ იცის ქართული. პირველ რიგში, მისი აზრით, ეს იმ ყოფითმა პრობლემებმა გამოიწვია, რომლებსაც აწყდებიან ეთნიკური აზერბაიჯანელები ქართული ენის უცოდინრობის გამო: „თავი რომ დავანებოთ ახალ ამბებს და პოლიტიკურ მოვლენებზე ინფორმაციას, უკვე ელემენტარულად ადგილობრივ თვითმმართველობაში მიმართვის დროსაც კი, დისკომფორტი აქვთ, რადგან იქ ყველაფერი ქართულადაა. ისინი კი ვერ წერენ, ვერ კითხულობენ ქართულად. როცა დოკუმენტებს ამზადებ, ან ავად ხარ და ექიმთან მიდიხარ, ქართული თუ არ იცი, ეს უკვე კატასტროფაა,“ – ამბობს აფანდიევი. „როდესაც სახელმწიფო ენა არ იცი, სამშობლოში თავს სტუმრად გრძობ და ეს მთავარი პრობლემა, რომელიც ყველა აზერბაიჯანელს უნდა ესმოდეს,“ – ამბობს ის. წყარო: ჯემნიუსი
  11. @fornacis ok. ბანი. ერთხელ გაგაფრთხილე. ახლა რამდენიმე დღე დაისვენე. შემდეგში უკვე სამუდამოდ გაგიტანენ აქედან.
  12. No1

    ადმინ

    ორივეს გაფრთხილება ok. თემა იხურება. ბანების დარიგება მეზარება
  13. კარგი წინადადებაა @iaiameri @Instance @t-90 შეურაცხმყოფელი პოსტები წავშალე. გაითვალისწინეთ, რომ აქ ვორნები არაა. დარღვევაზე მიიღებთ, მხოლოდ ბანს შემდეგში შეეცადეთ, პირადი გარჩევები აიცილოთ. თავიდანვე დაარეპორტეთ მოდერთან პრობლემა და დაელოდეთ რეაგირებას. არასასურველი იუზერები შეგიძლიათ დააჰაიდოთ უბრალოდ და დაისვენოთ ერთმანეთისგან. კიდევ ერთხელ შეგახსენებთ, რომ ბადეზე დაუშვებელია: 1 ფორუმის მომხმარებლების მიერ ერთმანეთის შეურაცხყოფა, დამცირება, შევიწროვება, მუქარა. 2. პერსონალური და კონფიდენციალური ინფორმაციის გამოქვეყნება. 5. სპამი, ფლუდი, ტროლინგი, ოფტოპიკი, argumentum ad hominem. ტანკს და იაიამერის დამატებით პირადშიც მივწერ.